solliciteren

Dag WW, dag verplicht solliciteren, dag papierversnipperaar!

Solliciteren. Ik heb er het afgelopen jaar veel ervaring mee opgedaan. Vooral in wat niet werkt… (Ben ik even blij dat ik daar nu vanaf ben!)

Het afgelopen jaar zat ik (gedeeltelijk) in de WW. Hoe fijn zo’n sociaal vangnet ook is, ik ben enorm opgelucht dat ik er niet langer afhankelijk van ben. Iedereen met WW-ervaring weet het: het verplichte maandelijkse solliciteren is een terugkerende kwelling. Want als ik iets ontdekt heb, is het wel dit: ‘koud’ solliciteren is pure tijdverspilling. Al het werk dat ik uiteindelijk vond, was via mijn netwerk.

Een toenemend gevoel van zinloosheid

Toen ik het gedicht ‘Het schrijven van een CV’ van de Poolse dichteres Wislawa Szymborska las, verscheen er een grote glimlach van herkenning op m’n gezicht. Ze verwoordt mijn knagende en toenemende gevoel van zinloosheid bij brief en CV nummer zoveel…

Dus hierbij, speciaal voor alle mensen die verplicht moeten solliciteren, deze ontnuchterende en tegelijkertijd ontroerende woorden van Wislawa:

Het schrijven van een CV

Wat moet je doen?

Je moet een aanvraag indienen

en bij die aanvraag een CV insluiten.

 

Ongeacht de lengte van het leven

moet het CV kort zijn.

 

Bondigheid en selectie zijn verplicht.

Vervang landschappen door adressen

en wankele herinneringen door vaste data.

 

Van alle liefdes volstaat de echtelijke,

en van de kinderen alleen die welke geboren zijn.

 

Wie jou kent is belangrijker dan wie jij kent.

Reizen alleen indien buitenslands.

Lidmaatschappen waarvan, maar niet waarom.

Onderscheidingen zonder waarvoor.

 

Schrijf zo alsof je nooit met jezelf hebt gepraat

en altijd ver uit je eigen buurt bent gebleven.

 

Ga zwijgend voorbij aan honden, katten, vogels,

rommeltjes van vroeger, vrienden, dromen.

 

Liever de prijs dan de waarde,

de titel dan de inhoud.

Eerder nog de schoenmaat dan waarheen hij loopt,

bij voor wie jij doorgaat.

 

Daarbij een foto met een oor vrij.

Zijn vorm telt, niet wat het hoort.

Wat hoort het dan?

Het dreunen van de papiervernietigers.

 

Tja, een CV of sollicitatiebrief kan al die dingen helemaal niet ‘vangen’ die jij jou maken. Daarvoor moet je mensen kennen, moeten mensen jou kennen en alleen zo kun je de ‘match’ zien. Ik ben geen recruiter of HRM’er, maar volgens mij scheelt het een hoop tijd, moeite en papier als er een einde komt aan het ouderwetse solliciteren…

ps: ik ben -hiep hoi- zelfstandig ondernemer geworden en hoop dankzij mensen die mij kennen nog lang en met veel plezier aan het werk te zijn! Nieuwsgierig? Neem een kijkje op mijn site!

Laat een reactie achter





Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.