Hoe mijn zomer unpluggen faliekant mislukte… (en wat ik ervan leerde)

Deze zomer nam ik me voor te unpluggen. Een paar weken geen social media: niks posten en niks bekijken. Gewoon lekker offline. Leek me wel zo gezond, niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn gezinsleden. Tot mijn ontsteltenis moet ik toegeven dat er van dat voornemen bar weinig is gelukt. 

Samen met manlief en twee tieners ging de reis naar Engeland. Al bij de eerste overnachting was het raak: wat is de wifi-code? was de brandende vraag op de lippen van mijn kinderen. Een paar minuten later zaten wij allen in de hotelkamer achter ons scherm. Tot grote tevredenheid van tenminste drie personen. Ik was hoogstwaarschijnlijk de enige die worstelde met een knagend geweten. Hoe zat het met mijn voornemen dat ik met zoveel tamtam had aangekondigd via mijn sociale kanalen? Waar ik stiekem ook best een beetje trots op was. Wat ‘he, ik ben echt niet zo verknocht aan mijn telefoon en die likes hoor’. Tja.

Zo had ik het niet bedacht

Oke, het lukte me een paar weken geen berichtjes te posten. En ja, dat was voor mij al best een prestatie. Want die leuke vakantiekiekjes wilde ik eigenlijk zo snel mogelijk wereldkundig maken. Maar ondertussen keek ik wel vaker dan me lief was naar het schermpje. Net als mijn gezinsgenoten… Zo had ik het niet bedacht en ik raakte al snel gefrustreerd. Moeten we volgend jaar dan maar weer eens ergens in de middle of nowhere kamperen zonder wifi in de buurt om echt los te komen van die apparaten?

Ik ontdekte dat wat voor mij een probleem was, voor mijn man en kinderen helemaal niet zo was. Ik had bedacht (mede geïnspireerd door diverse artikelen die ik erover had gelezen) dat wil je echt ontspannen, je los moet komen van wifi en apparaten. Daar had ik mijn ‘wet’ van gemaakt en daar moest ik me aan houden. En nu het niet lukte (en ik mijn gezin er niet van kon overtuigen) voelde ik me ellendig.

Van technologie kun je je niet bevrijden

In mijn toilet hangt al jarenlang het inspiratiekalendertje van Flow (dit is geen sluikreclame, maar ere wie ere toekomt 😉 Het zijn korte tekstjes die regelmatig precies raken aan waar ik mee bezig ben. Zoals ook weer vandaag. Ik lees: ‘Ook al kunnen we ons niet bevrijden van technologie, we zijn wel in staat de grenzen ervan te bepalen, evenals die van onszelf. We kunnen ons neerleggen bij de stress die het oplevert als we altijd beschikbaar zijn of we kunnen onze eigen ritmes weer opeisen.’ Einde citaat van de Australische filosoof Damon Young uit zijn boek ‘Afgeleid’.

Van technologie kun je je niet bevrijden, zegt Young. Maar je kunt wel je eigen ritmes opeisen. Wat voor mij geldt, geldt niet perse voor mijn gezin. Mijn inzichten kan ik niet mijn gezin opdringen. Maar ik heb wel ontdekt dat het met wifi net zo is als met een reep chocolade. Heb je ‘m in huis, dan eet je ‘m op. Is er wifi, zie dan maar eens van je telefoon af te blijven… Wat is nu precies mijn ontsteltenis of zelfs gevoel van schaamte? Dat ik me niet gehouden heb aan mijn eigen voornemen? Dat ik geen weerstand kan bieden aan de lokroep van mijn telefoon? Of …. vul maar in?

Zo’n ingebouwd kaartje is verrekte handig

Er zit een stukje troostend realisme in de woorden van Young. Nee. We kunnen ons niet bevrijden van technologie. Die telefoon met ingebouwd kaartje was overigens verrekte handig onderweg. Zonder dat hadden we onze bestemmingen waarschijnlijk al mopperend en met een paar stevige echtelijke ruzies bereikt. Dat is ons – dankzij die technologie – bespaard gebleven.

Maar we kunnen, zegt Young, wel zelf de grenzen bepalen van technologie. Dus was er een tijd om die telefoons en tablets uit te doen en weg te leggen. En, nee, dat ging niet vlekkeloos, zoals ik had gehoopt. Dat leverde, net als thuis, soms strijd op.

Aha. Daar zat mijn frustratie. Stiekem had ik gehoopt dat mijn ‘regel’ deze vakantie omarmt zou worden door het volledige gezin. En in mijn hoofd had zich een hardnekkig romantisch plaatje genesteld van vrolijke, volledig-in-het-nu-levende gezinsgenoten die zich prima konden vermaken zonder elektronische apparatuur en die nooit klaagden dat ze zich verveelden en die…. Tja. Dream on.

Ach ja, vakantie is net als het echte leven.

1 reactie

  1. Janneke op augustus 24, 2018 om 1:14 pm

    Grappig en herkenbaar!

Laat een reactie achter





Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.