familieweekend

Lessen van een familieweekend: Kunnen we nog samenleven met elkaar?

‘Dat ga ik wel regelen!’ had ik spontaan, maar ook wat onbezonnen geroepen. Later sloeg de twijfel toe. Wat had ik nou toch weer voorgesteld? Een familieweekend organiseren met onze bonte familie… Voeg daar hoge verwachtingen, uiteenlopende karakters en onderliggende spanning aan toe, en je hebt de ideale mix voor een tikkende tijdbom.

In gedachten zag ik al de taferelen voor me uit van zo’n grauwe Scandinavische film over disfunctionele families. Slaande deuren, mokkende gezichten en niet te vergeten, ijzige stilte. Met dat angstvisioen voor ogen probeerde ik nog wat andere, veiligere opties. ‘Eh…. we kunnen ook een dagje weg?’ Maar nu het woord weekend eenmaal was gevallen, was er geen weg meer terug. 

Lieve vrede

Zo begon ik – een beetje hortend en stotend – toch maar voorbereidingen te treffen voor ons familieweekend. En gaandeweg kreeg ik er nog lol in ook. Zou het dan misschien toch lukken dit keer? Zouden we met z’n allen in staat zijn om elkaar een beetje ruimte te geven? Om wat in te houden af en toe? Op onze tong te bijten bij nijpende kwesties? Om de lieve vrede te bewaren? Met het weekend in zicht steeg de spanning. En niet alleen bij mij.

Italiaanse pasta reclame

Maar wat bleek? Iedereen zette zijn of haar beste beentje voor. Er werden spelletjes gespeeld, er werd gedold met elkaar en we zaten samen aan een lang gedekte tafel en leken zowaar op een grote Italiaanse familie uit zo’n idyllische pasta reclame. Het verliep allemaal zo soepel dat ik me afvroeg waarom ik me toch zoveel zorgen had gemaakt. ’s Avonds bij het kampvuur keek ik de kring eens rond. Waren we allemaal ineens zo wijs, liefdevol en geduldig geworden? Was er soms een magische fee langs geweest die ons betoverd had? Na twee dagen namen we moe, maar voldaan afscheid van elkaar.

Maatschappij in het klein

Ik denk er nog vaak aan terug, en altijd verschijnt er dan een grote lach op mijn gezicht. Misschien verloopt alles in jouw familie altijd zo soepel als een zonnetje, en snap je niks van dit relaas. Toch zou het zomaar eens kunnen dat je wel iets herkent. Je kiest je familie namelijk niet uit, en zo is je familie eigenlijk de maatschappij in het klein. En dus ook de ideale leerschool om te leren met elkaar om te gaan, al verschil je (soms hemelsbreed) van elkaar. Zelfs al deel je DNA.

En zo’n leerschool kunnen we volgens mij hard gebruiken, nu de maatschappij steeds ingewikkelder aan het worden is. De tegenstellingen worden steeds scherper, en mensen nemen elkaar de maat. Sneren gaan over en weer, en claims dat je het licht hebt gezien en die ander duidelijk niet… Het is moeilijk om niet meegezogen te worden in die ‘meningenoorlog’. En ja, dan is het verleidelijk om je te omringen met mensen die net zo denken als jij. In het echte leven, en op sociale media.

Maar met familie kan dat niet. Je moet het met elkaar zien te rooien. 

Aansporing

Daarom zie ik in ons geslaagde familieweekend ook een mooie aansporing, van: hup, doe het maar, het kan best. Je hoeft het niet eens te zijn. Je hoeft niet op elkaar te lijken om het toch goed te hebben met elkaar. Het toverwoord is verdraagzaamheid. En soms even tot tien kunnen tellen. (En oké, het is ook handig dat een familieweekend niet langer dan een paar dagen duurt ;). En dan lukt het best, dat samenleven. Ook al zijn èn denken we anders. Daar houd ik me graag aan vast; ook al waait er soms niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk een gure wind…

1 reactie

  1. Gonja Hikspoors op 25 november 2021 om 08:03

    Mooi verhaal!En ja ik denk dat t heel belangrijk is om “in t klein” zoals in een familie naar elkaar te bllijven luisteren en respecteren. Er is niet een waarheid of gelijk.

Laat een reactie achter





Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.