haast

Is het haast of urgentie? Ik wil mijn tijd in elk geval niet ‘vermorsen’

Heb je er net als ik zo de pee in dat het er op lijkt dat we van de zomer hupsakee meteen een onstuimige herfst induiken? Maar…. gister was het zonnetje er nog even met een restje zomerwarmte. Ik krijg dan altijd een enorm gevoel van urgentie. Ik moét dit momentje nog even pakken.

Dat gevoel van ‘ik moet dit nu doen, want anders kan het niet meer’ bekruipt me de laatste tijd wel vaker. Misschien heeft het iets te maken met de staat van de wereld. Dat er verandering in de lucht hangt. En niet perse ten goede. Of zijn het de dingen die ik meemaak bij mensen in mijn kringetje: ziekte, dood, die me met de neus op de feiten drukken? 

Een draai om mijn oren

Hardlopers zijn doodlopers. Deze uitspraak werd over mij als jonge enthousiasteling gedaan door een ouder en wijzer iemand. Het was niet lelijk bedoeld, maar klonk toch een beetje als een draai om mijn oren. Maar hij had wel gelijk: Ik had inderdaad altijd nogal haast.

Als jonge tiener wilde ik bij de oudere jeugdgroep horen, omdat ze daar veel interessantere dingen deden. En toen ik 17 was met nog maar net mijn diploma op zak, moest en zou ik op kamers. Zonder studiefinanciering had ik eigenlijk geen cent te makken. Ik was ook maar wat blij als mijn moeder aan het eind van het weekend me een netje sinaasappelen en rol koek toestopte.

Ons mors ons tyd

Nu is haast natuurlijk alles behalve mindful. Vele jaren later kijk ik dan ook een beetje beschaamd terug op al dat gejaag van mij als tiener en student. Waarom wilde ik zoveel en waarom moest het allemaal ‘nu’ gebeuren? Inmiddels ben ik een stuk rustiger geworden. Heb mijn ambities ook bijgesteld. Ik kan niet alles en ik hoef niet alles. Om in de beeldspraak te blijven: ik ben niet langer een hardloper, ik ben een wandelaar geworden.

En toch… toch kan ik soms opnieuw een soort haast voelen. Stef Bos zingt in het liedje ‘Ons mors ons tyd’ in mooi Afrikaans over een pril stel dat elkaar aan het aftasten is. Ze praten maar over koetjes en kalfjes, terwijl ze zich ook over zouden kunnen geven aan de liefde. Er gewoon inspringen. Want het leven is kort.

Ik ben niet langer een hardloper, ik ben een wandelaar geworden

Nee, ik wil niet langer door het leven jakkeren. Bang om iets te missen. Ik heb de waarde ontdekt van aandacht en langzame tijd. Maar ik wil wel – met dat wat ik heb aan tijd – de dingen doen die er voor mij toe doen. En dat geeft een gevoel van urgentie. Ik wil mijn tijd niet vermorsen….

Laat een reactie achter





Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.