Pakistan

Kerstverhaal: Wie wijst de weg? (En sta je open voor verrassingen?)

Het was februari 1998. Ik was een vierdejaars student op weg naar een afstudeerstage in Pakistan en Afghanistan. Het was mijn eerste verre reis alleen.

Op het onbekende, een tikje chaotische Pakistaanse vliegveld moest ik overstappen op een kleinere binnenlandse vlucht. Ik weet nog dat ik probeerde wijs te worden uit de informatieborden. Wat was mijn vluchtnummer? Waar moest ik naar toe? Met mijn ticket, paspoort en koffer stevig in mijn handen, liep ik zenuwachtig heen en weer.

Schietgebedje

Het duizelde me. Langzaam drong het besef tot me door dat ik werkelijk geen flauw benul had waar ik moest zijn. Wat nu? Er was niemand die ik kon bereiken. Het was nog niet de tijd van mobiele telefoons, of van snelle whatsappjes. Ik zag geen loketten waar ik om hulp kon vragen. In dit onbekende werelddeel vol krioelende mensen die ik niet kon verstaan, zonk de moed me in de schoenen. Vermoeid liet ik me zakken op een van de zitjes. In stilte sprak ik een angstig schietgebedje uit.

Verschrikt

‘Pardon?’ Een vriendelijke mannenstem sprak mij aan. Ik schrok een beetje op uit mijn gemijmer. In perfect Engels vroeg de man, gekleed in traditionele shalwar kameez, of hij me kon helpen. Waarschijnlijk keek ik hem verschrikt aan. Er schoot van alles door mij heen, maar vooral de vraag: kan ik deze man vertrouwen? Omdat ik geen enkel ander alternatief had, besloot ik te vertellen dat ik een vlucht naar Lahore moest nemen, maar niet wist waar ik moest zijn.

Engel?

Zonder veel uitleg nam hij me mee op sleeptouw en bracht me naar de juiste gate. Ik was enorm blij en opgelucht, en wilde hem bedanken, maar de beste man was al verdwenen. Jaren later vraag ik me nog altijd af of het misschien een engel is geweest. Hoe dan ook; hij was mijn engel. Mijn wegwijzer, en noorderster. Dankzij zijn hulp arriveerde ik op de plek van mijn bestemming.

Verwarrende tijd

Ik denk nog vaak terug aan deze ervaring. Helemaal in de verwarrende tijd waarin we nu leven. Het is zo makkelijk om de weg kwijt te raken. Of door alle vragen en onzekerheden je vast te klampen aan bepaalde vastomlijnde ideeën en om je alleen maar te omringen met gelijkgestemden. Het is namelijk best een vraag die me bezighoudt, en ik vermoed meer mensen: Hoe houd ik in deze tijd met grote en complexe vraagstukken een goede koers aan? Wat is mijn kompas? Welke ster volg ik? En hoe houd ik oog voor het onverwachte?

Blinde vlekken

Met dank aan Rene August ontdek ik steeds meer hoe je context je lens kleurt, ook in hoe je de Bijbel leest. Welke blinde vlekken je hebt. Neem het kerstverhaal waarin Jezus wordt geboren uit een ongehuwde moeder, in een arm gezin, uit een plaats die je tegenwoordig misschien een beetje een achterstandswijk zou noemen. En het kraambezoek bestond uit de wonderlijke mix van ruwe volkse types en hoogopgeleide migranten. En dit is de context waarin Gods zoon op aarde komt!

Misschien daagt het kerstverhaal ons wel uit om Jezus te blijven zoeken, juist op die plekken waar we hem het minst verwachten.


Dit is een ingekorte versie van een kerstverhaal dat ik schreef voor de kerstmailing van Tearfund.

Laat een reactie achter





Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.