herfstblues

Last van herfstblues? Lees een roman (ik tip je een heel mooie!)

Op Instagram wemelt het van de mooie plaatjes: bomen en blaadjes in feloranje, geel en rood. Die kleuren vind ik ook prachtig. Echt. Toch heb ik altijd moeite met de overgang naar herfst en winter. Tot zeker eind september zit ik volop in de ontkenning. Dan heb ik het doodleuk over ‘Indian Summer’, zelfs als regen en wind inmiddels tegen de ramen slaan. 

Het komt denk ik vooral doordat je leven zich in de herfst en winter grotendeels binnen afspeelt. Ik ben gewoon echt een buitenmens. En dagen met regen, gure wind of eindeloze grijsheid zijn gewoon een stuk minder aantrekkelijk om buiten door te brengen. Dat het ‘s avonds weer vroeg donker wordt, helpt ook al niet. Waar de een juist geniet van dat cocoonen, krijg ik er een opgesloten gevoel van.

Verzoenen met herfst en winter

Maar nu ook de klok terug is gezet naar de wintertijd, kan ik mijn kop niet langer in het zand steken. Daarom ben ik na gaan denken hoe ik me kan verzoenen met de herfst en de winter. Natuurlijk; het huis gezellig maken met plaids en kaarsjes, een knisperende houtkachel aan, een pot thee en lekkers erbij… het helpt. Maar mijn ultieme therapie tegen herfst- en winterblues is toch vooral: een goede roman lezen.

Walhalla voor de boekenliefhebber

Onlangs bezocht ik een prachtige boekhandel: zo’n mooi statig pand met in het midden een houten trap die in een halve cirkel elegant naar boven draaide naar op tweede verdieping. Twee verdiepingen vol boeken: van kunst, kookboeken, filosofie tot romans. Nieuw en tweedehands; een walhalla voor de boekenliefhebber. Ik besloot mezelf te verwennen en stapte tevreden de winkel uit met twee romans onder mijn arm, waaronder The Salt Path van Raynor Winn.

Ik wil nog geen afscheid nemen

De afgelopen weken gun ik mezelf elke dag een paar bladzijden uit Winn’s prachtige proza. En nu ik nog slechts een hoofdstuk verwijderd ben van de onvermijdelijke laatste bladzijde, stel ik het lezen bewust uit. Want ik wil nog helemaal geen afscheid nemen van het dappere Britse echtpaar dat, nadat ze alles verliezen: werk, huis en gezondheid, besluiten om het beroemde wandelpad te gaan lopen langs de ruige zuidkust van Engeland (heb je dit boek nog niet gelezen: DOEN!!! Het is prachtig en ontroerend!)

Empatischer door het lezen van romans?

Misschien is het lezen van een roman ook wel een vorm van cocoonen, bedenk ik me nu. Door jezelf onder te dompelen in een verhaal, verdwijn je toch als het ware naar een andere wereld. Een paar jaar terug werd met veel tam tam aangekondigd dat onderzoek uitwees dat je van het lezen van romans een empathischer mens werd. Ik wilde het graag geloven, net als velen met mij. Maar toen het onderzoek werd herhaald met meer proefpersonen, bleek het niet te kloppen. Toch jammer.

Diep gevoel van voldoening

Hoe dan ook; ik geniet van de werelden die zich voor mij openen via romans. En ik kan ook ergens het idee niet loslaten dat het een vormend proces is. Ook al beweert de wetenschap inmiddels anders. Waar ik na bingewatchen (wat ik heus ook soms doe) nogal eens last kan hebben van een schuldgevoel (wat een tijdsverspilling!) heb ik dat nou nooit als ik een roman uit heb. Dan heb ik juist vaak een diep gevoel van voldoening.

Misschien moet ik de herfst en winter maar omdopen tot het alle-tijd-om-romans-te-lezen seizoen. Wellicht dat het me dan zelfs lukt te dealen met de donkerte, kou, regen en wind…


Nieuwsgierig naar The Salt path? Bekijk hier een kort interview met het echtpaar

Laat een reactie achter





Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.