bergwandeling

Lessen van een bergwandeling: It’s not a hill, it’s a mountain

Zwetend en puffend de berg oplopend ontdek ik een belangrijke les: soms is het genoeg om de ene voet voor de andere te zetten. 

Vakantietijd is voor veel mensen een tijd van bezinning. Een beetje nadenken over waar je staat, plannen maken, je afvragen of dat wat je doet nog bij je past. Er zijn talloze boeken die je met dat denkproces kunnen helpen, door middel van vragen als: ‘Wat is echt belangrijk voor je? Hoe wil je je tijd besteden? Wat zijn je talenten? Waar wil je zijn over tien jaar?’

Ik raak wat ontmoedigd door de enorme reikwijdte van deze vragen. Misschien ben ik daar niet visionair genoeg voor. Ik denk gewoon niet zo groot of zover vooruit. Ik zet geen strategische stappen. Voor m’n gevoel leef ik maar wat. En ik leef ook nogal op mijn gevoel.

Een abrupt einde

Dat kan soms aan me knagen. Zeker als ik mensen ontmoet die heel gedreven zijn, zoals de zangeres Ntjam Rosie die ik mocht interviewen. Wat een powervrouw, wat een energie en wat een ambitie! Ze zei me: ‘Get out there. Maak wat van je leven. Vind je bestemming.’ De geboren Kameroense kwam op jonge leeftijd naar Nederland en hoewel ze goede herinneringen heeft aan Kameroen ontdekte ze dat ze in Nederland zoveel meer perspectief heeft. Ze wil dan ook alle kansen grijpen.

Ik mijmer daar nog wat over na, als nog geen dag later een rouwkaart op de mat valt. Van een veel te vroeg gestorven jeugdvriendin. Hoe rauw. Hoe ontnuchterend. Niks plannen meer. Een abrupt einde van alle dromen en ambities. Van kansen grijpen is geen sprake meer. Soms valt er niks te grijpen als alles door je vingers glipt.

Kijk niet verder dan de volgende stap

Een paar weken terug vierden we als gezin vakantie in de bergen in Noord-Italië. We hadden zin in een actieve vakantie met veel wandelingen. Dat viel nog niet mee. Want tjee zeg, wat is dat pittig: stijgend wandelen. Daar is al mijn gewandel in het Hollandse platte land niks bij.

Toen we weer eens een uitdagende wandeling maakten met de brandende zon boven onze hoofden, probeerde ik mijn dochter (maar stiekem ook mijzelf) moed in te praten. Ik hoorde me zeggen: ‘Kijk niet teveel naar boven, naar alles wat er nog voor je ligt. Dat ontmoedigt je alleen maar. Kijk niet verder dan de volgende stap. En ga zo stap voor stap verder. En na een paar stappen, stoppen we en rusten we wat uit.’ En warempel, het hielp. We haalden ons einddoel!

It’s not a hill, it’s a mountain

Soms wankelt alles. Dan voelt het leven als een steil bergpad. Bijna te zwaar om te lopen. Dan schiet je niks op met te ver vooruit kijken. Dan is het al een hele kunst om de ene voet voor de andere te zetten, en weer de ene voor de andere. En dan even uit te blazen en het zweet van je voorhoofd te vegen. Tot je weer verder kan. Om dan een beetje tot je eigen verbazing te ontdekken dat je er zó ook komt.

It’s not a hill, it’s a mountain
As you start out the climb
Do you believe me, or are you doubting
We’re gonna make it all the way to the light

U2

Laat een reactie achter





Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.