lach om jezelf, iets leuks

Gaan we nog iets leuks doen vandaag?

Zoon (9) heeft de gewoonte om de dag standaard te beginnen met de vraag: ‘Gaan we nog iets leuks doen?’ Deze vraag was eerst alleen gereserveerd voor het weekend. Maar sinds kort is het een dagelijks terugkerend ritueel geworden. Met ‘iets leuks’ bedoelt hij dan: a. ergens heen (hij is nogal een uithuizig type) en b. bij voorkeur iets waarvoor je moet betalen (uitje).

Zelf kom ik uit een nogal sober nest. Vakanties waren er – op een enkele uitzondering na-  niet bij. Een keer per jaar gingen we naar een pretpark (dat we overigens zelf bij elkaar moesten verdienen door folders te lopen voor mijn vaders werk;). En eerlijk gezegd, ja ik vond mijn leven als kind vaak oersaai. Maar ik haalde het niet in mijn hoofd om mijn ouders te vragen ‘of we nog iets leuks gingen doen’.

Saai?

De grap is dat als ik terugdenk aan mijn jeugd, ik me geen saaie jeugd herinner. Ik speelde uren met de barbies samen met mijn zus en een buurmeisje. We maakten van openstaande boeken een eigen barbiehuis en van zakdoeken modieuze jurken. In de zomer gingen we vaak zwemmen in een van de vele watertjes in onze buurt. Soms gingen we varen met een eenvoudige roeiboot van mijn opa waarop een motortje was gezet.

In de winter veranderden deze meertjes in lokale ijsbaantjes (zucht, toen nog wel) waar ik me uren kon vermaken. Ik schreef al vroeg verhalen. Maakte er tekeningen bij. Met mijn buurmeisje en hartsvriendin maakte ik een kabelbaan tussen onze huizen, waarin we via een emmertje elkaar briefjes stuurden. Ook deed ik samen met mijn zus alsof we een kookprogramma hadden terwijl we lekkers bakten in de keuken (waarbij we het denkbeeldige publiek vertelden hoe ze ook zo’n heerlijke taart moesten maken).

Stierlijk vervelen

En als ik me stierlijk verveelde (want ja, dat gebeurde ook!), dan herinner ik me dat ik uit het dakraam hing en de meest fantastische avonturen bedacht die ik misschien ooit zou gaan beleven. Als ik eerlijk ben, denk ik dat het ontbreken van de zogenaamde ‘uitjes’ mij een stuk fantasierijker en creatiever hebben gemaakt.

Misschien klink ik nu wel een beetje teveel als een moeder op leeftijd die denkt dat ‘vroeger alles beter was’. Maar ik word eerlijk gezegd wat recalcitrant van de vraag van mijn zoon. Dan zeg ik: ‘Ja, het wordt een heel LEUKE dag: je mag eerst LEUK aankleden, daarna LEUK ontbijten, daarna LEUK op je fiets, naar je LEUKE school. LEUKE dag!’

Leuke suggesties?

Punt is natuurlijk dat tijden veranderen. Onze hele maatschappij is gericht op vermaak. We hollen als consumenten van de ene leuke activiteit naar de andere. Het is dan ook niet zo gek dat zoonlief dat ‘leuk-leuker-leukst’ als normaal ziet. En nu zit ik me dus het hoofd te breken hoe ik dat tij kan keren.

Anyone? Suggesties welkom! De leukste wint een leuke prijs (just kidding).

Laat een reactie achter





Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.