niemand

Waarom het zo ontzettend moeilijk, maar o zo bevrijdend is om een ‘niemand’ te zijn

Overspannenheid is veel dingen, maar vooral een les in nederigheid. Je wordt keihard geconfronteerd met jezelf. En met wat allemaal niet meer lukt. Nu ik – gelukkig – weer hersteld en weer aan het werk ben, denk ik nog regelmatig terug aan het afgelopen jaar.

In die moeilijke fase van niet meer kunnen, had ik alle tijd om naar mijn leven te kijken. En een soort schifting aan te brengen. Wat wilde ik nog wel en wat absoluut niet meer? Ik nam me al snel voor me nooit meer zo gek te laten maken. Door geen enkele baan, baas of organisatie ook.

Ik wilde vooral rust. Rust in mijn hoofd, in mijn lijf en balans in mijn leven. Niet meer werk voor alles. Maar een totaalplaatje waarin er naast werk ook genoeg ruimte is voor gezin en vrije tijd. Ook al zou dat betekenen dat ik dan werk zou moeten doen met minder salaris of status. Soit.

Onverwacht ploppen ze op

Dat voornemen heb ik inmiddels deels waargemaakt. Ik ben weer aan het werk. Met veel minder verantwoordelijkheid en aanzienlijk minder salaris. Carrière-technisch een stap achteruit. Maar het voelt goed. Mijn lijf is blij. Ik slaap goed. Ik heb genoeg tijd en energie voor mijn kinderen.

Maar onverwacht ploppen ze soms op. Gedachten als: ‘Op jouw leeftijd zou je toch een leidinggevende functie moeten hebben?’ ‘Heb je hiervoor twee studies afgerond?’ ‘Lekker zelfstandige vrouw ben je, vooral leunend op het salaris van manlief.’

Ja, die gedachten van mij zijn geen lieverdjes. Ze jutten me op. Laten me slecht voelen over mezelf. Minderwaardig en loserig. Soms lukt het me die gedachten als een geest weer terug in de fles te krijgen. Maar andere keren gaan die gedachten met me op de loop. En ga ik ze geloven.

niemandMijn hart maakt een sprongetje

‘Wees niks, dan kun je alles zijn.’ Ik lees het nog een keer. Mijn hart maakt een sprongetje. Het klikt van binnen. En ik merk dat ik me ontspan. Snel lees ik verder. ‘Iedereen vraagt altijd: “Wie ben je, wat doe je?” Ik zeg: “Ik ben niemand, ik heb het leven cadeau gekregen, ik ben er dat is voldoende.”

Het zijn woorden van Bojan Bajic*, die midden jaren negentig samen met zijn zwangere vrouw de oorlog in voormalig Joegoslavië ontvluchtte. Hij kwam na wat omzwervingen in AZC’s terecht op Vlieland. Als vluchteling moest hij helemaal opnieuw beginnen en ontdekte de vrijheid van ‘niemand zijn’. Dat je ‘niemand zijn’ ook of juist als positief kunt ervaren, dat zet me aan het denken.

Ik mijmer er nog over door tijdens een wandeling met mijn man. We filosoferen wat over succes en de nadruk die hierop ligt in onze maatschappij. ‘Vind je jezelf succesvol?’, vraagt mijn lief. ‘Nou nee, niet bepaald,’ antwoord ik. ‘Niet in de zin van dat ik het gemaakt heb. Juist niet.’

De vraag is of ik het ten diepste belangrijk vind om succesvol te zijn. Ja, mijn ego vindt dat uitermate belangrijk. Maar als ik even mijn storende en blatende ego opzij zet, dan zit daar een diepere laag. Een stille stem die het veel belangrijker vind dat ik als mens groei.

De ladder af in plaats van op

En dat is de crux. Want ik groei juist wanneer ik niet zo succesvol ben. Als ik onderuit ga en keihard geconfronteerd word met mijn kwetsbaarheid, leer ik het onderscheid tussen echt en fake. Word ik milder naar mezelf en milder naar anderen. Leer ik te leven uit dankbaarheid.

Wil je als mens groeien, ga dan de ladder af, in plaats van op. Schrijver Henri Nouwen beschreef dit zo treffend als ‘downward mobility’ in het boek ‘The Selfless way of Christ’.

Het blijft een strijd. Soms wint mijn ego en dan doe ik hard mijn best ‘iemand te zijn’. Maar gelukkig, soms – en steeds vaker- wint mijn hart en accepteer ik wie ik ben, met al mijn tekortkomingen. Dan omarm ik mijn ‘niemand-zijn’ met een grote glimlach en voel me vrij.
* ‘Aanpassen werd mijn tweede natuur’, interview met Bojan Bajic in Trouw, 18/2/2017.

Laat een reactie achter





Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.