lach om jezelf, leven met een knipoog, rottende bladeren, opnieuw beginnen

Wat rottende bladeren me leren over ‘opnieuw beginnen’

 

Mijn leven staat al een poosje in het teken van ‘opnieuw beginnen’. Directe aanleiding: mijn overwerktheid. Ik ging jarenlang door met werk dat slecht bij me paste. Als een slechtzittende jas die je niet weg durft te doen, omdat je nog geen nieuwe hebt. Maar toen het niet meer lukte om ‘maar door te gaan’, moest ik wel serieus kijken naar mijn leven. Alarmbellen die al veel langer rinkelden, kon ik niet langer negeren. Die jas moest uit.

Passie

En dus moet ik opnieuw beginnen. Of mezelf opnieuw uitvinden. Als ik over zulke processen lees bij andere mensen, dan zie ik vaak de mooiste dingen. Mensen herontdekken hun passie. Ze gooien het roer om en het lukt ze om weer een nieuwe richting aan hun leven te geven. Ik zit nu zelf middenin zo’n proces en wat bij anderen zo makkelijk lijkt, blijkt een stuk lastiger in het echt.

Rommelig

Opnieuw beginnen is namelijk geen duidelijke lijn van A naar B. Het is een nogal rommelig proces. Het doet me een beetje denken aan wat er nu gebeurt in de natuur. De bladeren die zijn gevallen van de bomen en liggen te rotten. Zo’n berg viezige en muf ruikende bladeren doet in bijna niets meer denken aan de ooit frisgroene bladeren die in de lente aan de takken zaten.

Veel schoonheid kan ik er niet in ontdekken. En toch gebeurt er ook nu iets moois. Dankzij die bladeren die langzaam maar zeker vergaan, worden schimmels en de paddenstoelen gevoed. Krijgt de grond nieuwe voedingsstoffen. En uiteindelijk keert de lente altijd weer terug en krijgt ook deze kale boom weer een mooi groen bladerdak. En begint de hele cyclus weer van voor af aan.

Dat ‘rotten’ kan je ook zien als rijpen. Dat klinkt alweer een stuk prettiger. Over rijping las ik pas wat moois van filosoof Alain Mooij in Flow magazine. Hij zei: “Wachten kost tijd. Maar tijd kost geen geld, dat is een misverstand. Dus wacht maar tot iets uitgerijpt is, tot het iets is. (…) Het leven zelf heeft zijn eigen herstelkracht, je hoeft niet meteen aan het repareren te slaan of te zorgen dat het verbetert of verandert.”

Praktisch

In deze muf-ruikende-en-mistige-fase is het niet altijd makkelijk om moed te houden. Dan helpt het me om het ‘opnieuw beginnen’ heel praktisch te maken, in kleine, alledaagse stappen. Elke dag weer opnieuw: opstaan, ontbijt maken voor mijn kinderen, mijn wandelschoenen aantrekken, ademhalen: adem in- adem uit, en te blijven vertrouwen dat er ook ‘herstelkracht’ in mij zit. En door voor ogen te houden dat je zonder rottingsproces nooit een goede wijn krijgt!

2 reacties

  1. marjon van dalen op december 19, 2016 om 12:38 pm

    Mooie beeldspraak! Dapper wat je schrijft en sterkte!

    • lachomjezelf op december 21, 2016 om 8:39 am

      Dankjewel Marjon!

Laat een reactie achter





Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.