minimalist

Over minimaliseren (en wat oma’s geraniums mij hierover leren)

In dit blog doe ik een ontboezeming. En zoals het een ontboezeming betaamt, loop ik hier niet graag mee te koop. Maar ja, lachen om jezelf is ook af en toe met je billen bloot. Dus hoppa, hier volgt mijn biecht.

Zodra de sale losbarst (en wanneer is dat niet tegenwoordig), wordt de hamsteraar in mij wakker. Nee, om wc-rollen of blikken soep geef ik niks. Met corona heeft mijn tic ook niet van doen. Maar zodra ik ergens ‘aanbieding’ zie staan, of ‘1+1 gratis’ dan ga ik zo’n beetje kwijlen als de hond van Maslov.

Marketingtrucjes

Hoewel ik natuurlijk verdraaid goed weet dat er allerlei marketingtrucjes ingezet worden, moet ik toch echt even doorklikken wanneer er zo’n geweldige aanbieding voorbij komt. En ja hoor, voor ik het goed en wel door heb, plaats ik weer ergens een bestelling… ping!

Maar – en dat is het gekke – naast die hamsteraar huist er ook een minimalist in mij. Iemand die het liefst met slechts één schamele koffer de wereld over reist. Vrij en onafhankelijk, zonder rompslomp van geld en goed. Leven in een tiny house, of een hutje op de hei – ik zie het al helemaal voor me.

Je hoeft geen genie te zijn om te snappen dat dit botst. Het is een beetje zoals het bekende verhaal van de twee wolven, waarbij degene die je het meest voedt, het sterkst wordt en wint. Daarom doe ik al tijden verwoede pogingen om die vervelende hamsteraar in mezelf uit te hongeren.

Buiten de deur

Zo heb ik al jaren geleden een ‘Nee/Nee’- sticker op mijn brievenbus geplakt en me afgemeld van allerlei commerciële nieuwsbrieven. Het scheelt, maar mijn dappere pogingen om verleidingen buiten de deur te houden, lijken toch tevergeefs. Want die ‘eenmalige, niet te missen acties’ komen nu misschien niet meer via mijn offline of online brievenbus binnen, maar bereiken me doodleuk via mijn Instagram account. Of mijn FB tijdlijn.

Soms probeer ik daarom cold turkey af te kicken. Dan koop ik een maand niks nieuws. Dat is natuurlijk een lachertje, een maand, duh…. maar je moet eens weten hoe vaak ik in zo’n maand toch – op een of andere wonderlijke wijze – in een online shop terechtkom en dan van alles in mijn mandje stop, om het vervolgens allemaal schuldbewust weer te verwijderen op het moment dat ik me realiseer: o ja, dat zou ik dus deze maand niet doen.

Overbodige meuk

Nu ik dit allemaal opschrijf, staat het schaamrood me op de kaken. Maar nee, geen zorgen: ik heb geen schulden en qua kosten valt het ook alles mee. Het gaat ook geregeld om marktplaats vondsten. Dus het is niet zozeer de vraag of ik naar bepaalde maatstaven teveel koop; ìk vind dat ik teveel koop. Ik heb er last van.

Los van het feit dat ik het vrij gênant vind dat ik zo gevoelig ben voor koopjes, weet ik inmiddels ook dat ‘spullen’ het meest bijdragen aan milieuschade. En als je klimaatverandering ook maar een beetje serieus neemt (en dat doe ik), dan kun je het beste maar zo snel mogelijk stoppen met het kopen van overbodige meuk.

Verleidingen ontlopen, afkicken… het helpt wel een beetje, maar nu heb ik een andere strategie bedacht. Niet de hamsteraar uithongeren, maar de minimalist laten groeien.

Langzamer leven

Hoe dan? Nou, ik probeer langzamer te leven. Want volgens mij is er een link tussen drukte, scrollen, en kopen. Mijn hypothese is: als ik nu zorg dat ik wat minder jachtig leef (en dat gaat me de laatste jaren steeds beter af), dan breng ik ook minder tijd door achter een scherm, en word ik automatisch minder verleid door al het moois dat wordt uitgestald in de 24/7 digitale etalage.

Langzamer leven is aandachtiger leven, meer in het hier en nu, waardoor je ook minder vatbaar bent voor ‘oja, dat wilde ik nog’, of ‘laat ik het nu alvast kopen, dan heb ik het maar vast in huis’, en ga zo maar door met die vermoeiende riedel. Nu heb je namelijk helemaal niks nieuws nodig.

Daar wil ik mezelf dus een beetje in trainen, zodat die onrustige geest in mij niet steeds alle kanten op waaiert. Wat ik concreet ben gaan doen? Ik heb mijn eerste broden gebakken – van simpel bloem, zout, gist en water. Het broodbakproces is werkelijk magisch – het vergt geen hogere wiskunde of eindeloos kneden, het enige wat het vraagt is geduld. Gewoon wachten – minstens 12 uur lang.

Overwinterende geraniums

En ik heb mijn uitgebloeide geraniums dit jaar niet hoppa in de groene kliko gegooid, maar uit de potten in de tuin verhuisd naar de koele slaapkamer. Dat zag ik mijn oude oma altijd doen die maar van een bescheiden AOW’tje rond moest komen. Elk jaar stond haar kleine tuintje vol potten met prachtig bloeiende geraniums, maar ze kocht echt niet elk jaar een nieuwe verzameling geraniums. Nee, ze liet haar geraniums overwinteren op de zolderkamer.

Zodra de lente aanbrak, verhuisde zij haar planten liefdevol terug naar de tuin. En ja hoor, daar begonnen ze al heel gauw weer uit te lopen en uitbundig te bloeien.

Ik heb het vermoeden dat ik er met deze strategie zomaar in kan slagen om een blije, vrije minimalist te worden (of overdrijf ik nu?) Hoe dan ook – het is een mooi begin. Al volgt de echte lakmoesproef natuurlijk in januari (SALE!!! SALE!!! SALE!!!)


Photo by Harry Cunningham on Unsplash

Laat een reactie achter





Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.