perceptie

Als je goed kijkt, wat zie je dan?

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet en het is groen! Dit bekende spelletje was vroeger een handige manier om verveling te verdrijven tijdens een lange autorit. Maar er zit een diepere laag in echt kunnen zien, en die les leerde ik onlangs weer van mijn dochter.

Dat je kunt kijken zonder veel te zien, ontdekte ik toen ik een week lang in quarantaine in onze studeerkamer verbleef. Uit nood geboren ging ik heel goed om me heen kijken. Vanaf het matras waar ik lag, zag ik heel andere dingen, dan wanneer ik achter mijn bureau zat. Ik nam alles zo in me op, dat ik me na een paar dagen bijna deel voelde van de inrichting. Het was zowel een mooie, als een beetje benauwende ervaring.

Mooi, door de ontdekking die ik deed dat ik mijn aandacht er vaak niet bij heb, want ik ‘verblijf’ geregeld in mijn hoofd. Bij een verhaal waar ik mee bezig ben of met het afvinken van een to-do-lijst. Een benauwende ervaring ook natuurlijk, omdat ik gedwongen was tussen vier muren te verblijven, en niet de vrijheid had om te gaan waar ik wilde. Ik weet zeker dat dit ervoor zorgde dat ik vele malen intenser genoot van onze vakantie die wat weken daarna volgde.

Speelbal van omstandigheden en emoties

Kijken heeft ook te maken met perceptie. We denken vaak dat de omstandigheden onze stemming bepalen. En dat kan natuurlijk, zowel in positieve, als negatieve zin. Zo is je stemming vaak opperbest als je lekker in het zonnetje zit op een terras. En daalt diezelfde stemming naar een dieptepunt als je barstende koppijn hebt. Maar als je je zo door omstandigheden laat leiden, word je wel erg een speelbal van situaties en emoties.

Zo kan perceptie je ook helpen om dingen op een andere manier te bekijken. Waardoor omstandigheden die misschien lastig zijn, ineens interessant worden, of leerzaam, of grappig.

Wat houdt haar bezig?

Zo wilden man en ik tijdens onze vakantie een wandeling maken met de kinderen. Onze tieners slaan ongeveer groen uit als wij het woord ‘wandelen’ alleen al laten vallen, dus er was enige onderhandeling nodig ;). Ondanks onze afspraken had ik het eerste stuk van de wandeling het gevoel te trekken aan een dood paard. Ik begon me al op te vreten, want zo kon ik toch ook niet genieten?

Ik probeerde ze te motiveren door ze te wijzen op de prachtige omgeving (waar ze natuurlijk stekeblind voor waren ;). Om de ‘last’ eerlijk te verdelen, stuurde ik mijn zoon richting man, en richtte me tot mijn dochter. En toen vroeg ik me ineens af: Wat houdt haar eigenlijk bezig? Ik begon vragen te stellen, over haar vriendschappen, school en toekomstverwachtingen.

En zo ontspon zich een mooi persoonlijk gesprek tussen ons. De weerstand die mijn dochter had tegen het wandelen (saai, vermoeiend) verdween, toen ze vol enthousiasme inging op mijn vragen, en merkte dat ik er echte aandacht voor had. De situatie, het wandelen, was nog steeds hetzelfde. Maar toch was haar ervaring ineens anders.

En ik? Ik keek niet alleen naar mijn dochter, ik zag haar.

Er is een prachtige quote van Anne Lamott, waarin ze zegt: ‘Seeing is a form of pure being, unlike watching or looking at. Seeing is why we are here’. (vert. Zien is een vorm van puur zijn, anders dan (ergens naar) kijken. Zien is waarom we hier zijn).

Laat een reactie achter





Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.