ren-je-rot

Op Ren-Je-Rot-Dagen vraag ik me af: wie is hier nou gek?

Het is september en de ‘ren-je-rot-dagen’ zijn weer aangebroken… wat me tot de vraag brengt:  Is dit levenstempo eigenlijk wel normaal?

Het was zo’n dag in september en de vakantie leek alweer mijlen ver weg… De wekker wekte me om 6.30 uur, ik stapte snel mijn bed uit, voor een nog snellere douche. Intussen even checken of mijn twee tienerkinderen al wakker zijn. Tussen het smeren van mijn broodjes door moet ik nog even de logistiek regelen: ‘Oh ja, jongens, wie gaat als laatste weg? Vergeet niet de deur goed af te sluiten en zorg dat sleutels weer goed hangen, zodat de ander er ook weer in kan.’

Een hoop strakke deadlines

Met een schuin oog op de klok, werk ik mijn havermout ontbijtje naar binnen. ‘Schat, mag ik de auto? Fijn! En kook jij vanavond? Vergeet niet dat er voetbaltraining is.’ Ik zoek mijn werkspullen bij elkaar, pak mijn lunch en trek na een kus hier en daar de deur achter me dicht. Hop, nu snel de weg op, voordat ik weer in de file sta. Het gaat goed, tot vlak voor Utrecht. Vrachtauto met pech, waardoor auto’s rare inhaalcapriolen uithalen. Ik moet mijn hoofd er goed bijhouden… Ondanks dat ben ik lekker op tijd op kantoor, zodat ik de dag een beetje rustig kan beginnen… Maar die rust is snel verdwenen, want het is een dag met een hoop strakke deadlines.

Ik gun mezelf slechts een kleine 20 minuten middagpauze, waarbij ik ook nog even snel de supermarkt binnenwip, want ben een paar dringende boodschapjes vergeten. Snel terug naar kantoor waar ik uiteindelijk pas om 18.00 uur de deur achter me dichttrek. De weg weer op, waarna ik zo’n 40 minuten laten bekaf thuiskom. Zoonlief is al naar trainen, en er staat een bord eten in de magnetron. Gezellig is anders, maar goed, heerlijk om zo aan te schuiven. Dan kijk ik op de kalender. ‘Shoot, vanavond ook nog instructieavond van de sportvereniging. Getsie, ook dat nog.’

Een hoofd vol watten

Het dagelijkse avondwandelingetje met manlief wordt een stukje korter, terwijl ik eigenlijk zo hunker naar een lange wandeling om dat volle hoofd van me weer leeg en rustig te krijgen. Maar ja, plicht roept en zo schuif ik braaf aan in de sportkantine. Om kwart voor negen ben ik thuis met een hoofd vol watten, waar ik zoonlief nog achter z’n mobieltje vind. ‘Hup, onder de douche jij!’ Daarna helpen zijn tas in te pakken, want zo’n 2e week middelbare school valt nog niet mee. ‘Heb je nog huiswerk gemaakt?’ ‘Nee, we hadden niks.’ ‘Hmmm?’ Na een korte blik in de digitale agenda blijkt er wel degelijk wat huiswerk te staan. Ik zie enige paniek in zijn ogen en zo maken we nog snel even samen de paar opgaven.

Kan ik zo’n ‘normaal’ levenstempo niet (meer) aan?

Inmiddels zit mijn ademhaling hoog, voel ik schouders, nek en rug en ben ik ontzettend moe. Dochter verdient ook nog de nodige aandacht en pas rond 22.00 uur heb ik dan even een moment voor mezelf. Pfffff… te moe om nog iets te doen of te lezen, duik ik mijn bed in naast mijn lezende echtgenoot. ‘Pittig dagje, schat?’ vraagt manlief achter z’n boek vandaan. ‘Nogal’, zucht ik. ‘En dan te bedenken dat heel veel mensen altijd zo leven’, merkt m’n man droog op. Ik realiseer me ineens dat dit zo is. Wat voor mij voelt als een overvolle (lees: te volle) dag, is voor veel mensen niet meer dan normaal. En daar kan ik regelmatig flink onzeker van worden. Kan ik zo’n ‘normaal’ levenstempo niet (meer) aan? Is dat een gevolg van mijn ooit-burn-out?

Normaal, of toch niet?

Of…. Is dit zogenaamde normale levenstempo helemaal niet zo normaal? Want nu ik voor een opdracht weer tijdelijk collega’s heb in een kantoorsetting zie ik veelal jonge moeders en vaders die zo de dag doorrennen: multitaskend, met een oog op WhatsApp, privé en werk door elkaar heen, zich van afspraak naar afspraak haasten, met een groeiende to do-lijst en een steeds vermoeider hoofd. Is dit werkelijk normaal, vraag ik me dan af. Wie is hier nou gek?

Op dagen als deze besef ik weer dat ik het in elk geval niet meer zo wil. Dit tempo past me niet. Ik heb adempauze nodig. Rust en ruimte. Dan kan ik goed functioneren, ben ik creatief en productief èn kan ik de partner en moeder zijn die ik wil zijn. Dat ik dan niet voldoe aan wat normaal is, dat zij dan maar zo. Liever niet-normaal gezond, dan ongezond normaal :). Al vergt het best wat moed om dat toe te geven…

 

PS: Kun je ook wel wat rust en ruimte gebruiken? Van 27-29 september ben ik betrokken bij een kleinschalig weekend in de polder tussen Putten en Nijkerk. Er zijn nog een paar plekjes vrij!

Laat een reactie achter





Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.