sneeuw

Oh de schoonheid van een witte wereld… Ben jij ook betoverd?

Ben jij ook al betoverd door de magie van sneeuw: het geknisper onder je voeten, het licht en de idyllische schoonheid van sneeuwduinen?

Sinds een paar dagen is (een groot deel van) Nederland bedekt onder een dikke laag sneeuw. Het was alweer even geleden dat we echt winters weer hadden, dus er brak een vrolijke sneeuw- en ijskoorts los. Nog versterkt natuurlijk door de corona-sleur waar we al bijna een jaar mee te maken hebben. Een heel welkome afleiding dus, zelfs voor de rasechte kou- en winterhaters onder ons.

Weer even kind…

Met een grote glimlach merk ik op wat sneeuw met ons doet. Ik zie komische filmpjes langskomen van gillende volwassenen die weer even kind zijn als ze met een sleetje een heuveltje af zoeven. En ook mijn eigen kinderen die ik de laatste tijd maar met moeite naar buiten en in beweging kreeg, brengen nu gerust uren door in de sneeuw.

Ook mijn dagelijkse wandelingetjes krijgen een fraaie upgrade door het fijne geknisper onder mijn schoenen, het licht (oh het licht! Zo welkom in februari!) en de idyllische schoonheid van sneeuwduinen en dichtgevroren plassen en slootjes…

Magisch wit goedje

Dat sneeuw ook tot de verbeelding van dichters en schrijvers spreekt, blijkt wel uit de vele quotes en gedichten die je kunt vinden over dat magische witte goedje. Maar ja, sneeuw is dan ook een echte diva; ze heeft het allemaal.

Kijk alleen maar hoe de vlokjes neerdwarrelen: verleidelijk langzaam, als dansende veertjes. Of kijk naar de transformerende schoonheid waarmee sneeuw zelfs het meest afzichtelijke gebouw verandert in een sprookjesachtige verschijning. Of hoe elk geluid gedempt wordt door die dikke witte deken, waardoor je uit eerbied bijna zou gaan fluisteren.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over welke wonderlijke wereld er voor je ogen verschijnt, op het moment dat je zo’n sneeuwvlok onder de microscoop legt…

Keerzijde (maar nu even niet…)

En ja, zoals alles, heeft ook deze pret en schoonheid een keerzijde. Slippende auto’s, niet-rijdende treinen, en erger: onderkoelde mensen die geen knus verwarmd huis hebben… En ook weten we dat sneeuw – dat zo maagdelijk wit begint – uiteindelijk gedoemd is om te eindigen als bruine smurrie.

Maar voor een keer geen nuances, geen keerzijdes. Ik wil gewoon even helemaal opgaan in deze magische wereld; voor zolang het duurt. Ik laat me vrijwillig betoveren. Jij ook?

 

Sneeuw

Het sneeuwt, niet jachtig, eerder tastend,
alsof het wit naar zwarte plekken zoekt.
Maar heel het landschap ligt al volgeboekt.
De dag staat zwaarbepakt om te vertrekken.
De bomen dromen rechtop in de sneeuw,
verwonderd en in hun verwondering verrast.
De vorst heeft ieder takje afgetast.
Het is windstil, er valt niets te ontdekken.
De laatste vlokken vallen, in de lucht
zweeft al wat zonlicht, geel en droog.
En vogels, eerstgeborenen van het oog,
haasten zich om de schade te herstellen.
Adriaan Morriën,
uit Verzamelde gedichten,
Van Oorschot, Amsterdam 1994

Laat een reactie achter





Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.