veerkracht

‘Het leven is geen krentenbol’. Wat gedachten over veerkracht…

Op lastige momenten moet ik soms ineens denken aan oude teksten. Zoals het gedichtje op mijn geboortekaartje…

‘Jezus ga haar voor, op haar levensspoor.

Zal haar weg soms moeilijk wezen, met u erbij is niks te vrezen.

Leid haar aan uw hand, tot in het vaderland.’

Dit gedichtje stond op mijn geboortekaartje; zo’n typisch jaren zeventig kaartje met een groen en oranje ledikantje op de voorkant. Het gedichtje ken ik uit mijn hoofd, terwijl ik toch niet echt een nostalgisch typje ben. Maar ergens hebben die paar zinnetjes zich vastgepind in mijn geheugen. En soms komen ze ineens weer bovendrijven. Als ik bijvoorbeeld een teleurstelling moet verwerken.

‘Het leven is geen krentenbol’, zeg ik ook wel eens quasi grappend op momenten van frustratie en tegenslag. Want ja, grappen maken is vaak een goede manier om wat lucht te scheppen in een vervelende situatie. Maar na dat lachen, moet je er toch weer tegenaan. De situatie onder ogen zien en ergens moed vandaan halen. En dat intrigeert me. Waar haalt een mens steeds weer de moed vandaan? Vooral als je te maken hebt met tegenslag op tegenslag?

En juist zo’n toffe peer treft het noodlot

Er staat een iconisch verhaal over tegenslag en veerkracht in de Bijbel. Kenners van dat oude boek weten natuurlijk over wie ik het heb: Job. Hij was iemand die een mooi leven had. Hij had een leuke (vast ook mooie) vrouw, gezonde kinderen en zakelijk gezien ging het hem voor de wind. En die rijkdom had hij ook nog eens op eerlijke wijze verkregen (iets wat je niet altijd kunt zeggen van de rijken in deze wereld). Een prima kerel dus die Job. En juist zo’n toffe peer treft het noodlot. Hij verliest eerst zijn bezit, dan zijn gezin en vervolgens zijn eigen gezondheid.

De grote vraag is: hoeveel veerkracht heeft een mens? En heb je daar zelf invloed op? Of ben je als mens als een boom die maar moet afwachten hoeveel die mee kan veren met de storm? En geldt voor elke boom dat er onvermijdelijk een moment komt dat meeveren niet meer genoeg is, en hij met een doffe klap wordt geveld? Nu zou ik natuurlijk verder kunnen door filosoferen over die boom en dat als die boom maar sterke wortels heeft, die ook niet zo snel omwaait. Maar ik ben een beetje moe van de moraalridder uithangen.

Soms mooi. Soms kut.

Er valt volgens mij gewoon heel weinig zinnigs te zeggen over veerkracht. En volgens mij is het al helemaal niet iets waar je trots op kunt zijn, zo van: ‘Kijk mij eens veerkrachtig zijn’ terwijl je stoer je mouwen opstroopt. Veerkracht is volgens mij niks anders dan het leven te leven. Te aanvaarden dat dit leven is. Soms mooi, soms kut. En elke dag weer opnieuw beginnen.

En nog even terug naar Job: Als je wilt weten hoe het verhaal afloopt, raad ik je aan eens in het verhaal te duiken. Het is een bizarre geschiedenis, maar heel louterend om regelmatig te (her)lezen. Om dan aan het eind van het verhaal niks wijzer te zijn, en toch ergens wijzer te zijn. Lekker paradoxaal. Net als het leven.

Laat een reactie achter





Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.